Van oever naar stroom

Met het inluiden van de herfst, beginnen de dagen in te korten en het zonlicht komt minder aan de oppervlakte. In oktober sijpelde er, via het kleurrijk vallen van alle bladeren, een purperen vloeistof in mijn vruchtbare grond. Terwijl mijn zaadje me vertelde dat het een sterk en weerbaar wortelstelsel wou creëren, ervaarde ik een verlammende angst. Wat doet van oever naar stroom? Hoe zal ik bloeien eens ik deze zachtbruine aarde rondom mij verlaat? Zal ik sterk genoeg zijn om de wind, regen en de vorstige winter te trotseren? Welke stappen zijn nodig om die ene interessante, perfecte plant te laten ontluiken?
Deze verwachtingsvolle vragen tolden rond in de holte van mijn hersenen en in de cellen van het prille, ontwikkelende zaadje. Ze hangen als een scherp zwaard boven wat ik geplant heb. Enkel een flinterdunne draad houdt het vallen van dit pijnlijk destructieve object tegen.

Onrustig kom ik in beweging om die dunne draad te verstevigen,
verlangend naar zekerheden,
om me te behoeden van de angstige gedachten die snijden,
bang van de pijn die het mes zou kunnen veroorzaken,
tegelijkertijd afdwalend van de kern,
van wat zich in die paars doordrenkte grond bevindt.

Mijn zaadje dat stevig wil wortelen,
botst met die jonge, aftastende wortels op obstakels.
Ze schreeuwen hierbij om liefdevolle zorg,
veilig vertragen in deze herfstige dagen en
naar binnen keren,
terug naar de essentie.

Zo gezegd, zo gedaan.
We leerden de kracht in angst kennen,
het donker accepteren,
het onbekende omarmen,
de focus verleggen van draad en zwaard, naar het zaad.

Een signaal van liefdevolle aanwezigheid aan de broze wortels,
om veilig aan te hechten,
om zich te verstevigen voor de aankomende winter,
om te verbinden met elkaar.

Want een heerlijk verbindend wortelsysteem is de basis voor het ontwikkelen van een sterke en weerbare plant. Vandaag, met dit bericht, keer ik met jou volmondig en vastberaden terug naar de bruisende bron: ‘De essentie zijnde een waardevol zaadje dat gaat ondernemen in ’t groen.’